از شهر ما

          بهار می رود

، لختی چون به تماشای باغ ننشستیم

  حیران میان نان و مان و نشئه فردا

        از دستمان بهار می ریزد

       +++++++

از سردِ بستر شبها و روزها

مایوس و سر به فرو  یار می رود

   ما

       روزه دارِ کام و  بر تنمان، خونابه و غبار

                  - از دست روزگار !

 حتّی

    آغوش خشک و خالی خود را

               بر سفره اش به مائده ننشاندیم

از بین راه های هزار و ندیدنی

          تنها نشانی او را نرفته ایم

بین تمامی بتهای ناگزیر

          تنها ردای خاکی او را نپوییدیم

       +++++++

از جمع ناجمع و جور ما

     آخر قرار می رود

اینجور ناسپاس،     این قدر ناشناس

حتّی به بدرقه نسپردیم

حتّی به تعزیه ننشستیم

   یکروز جای خالی او را

انگشت یا به دهان یه به ره-نشان

افسوس می خوریم

                  کابوس می کنیم

       +++++++

    از ما بهار و یار و قرار می رود.