نه دستی ، نه دوستی
نه راهی نه نگاهی
این سال دیوارها نیز به زانو در خواهند آمد
و کبوتر ها گنبدی برای آسایش نخواهند یافت
مگر آغوش مادران
که چشم بر آستانه و دست بر خاک دارند
ما شعری بودیم، سرودی یا آهی
نه داغی، نه مرگی نه گناهی
آنگاه که ما را گشودند
داستانی شدیم
.
باید جویباری بود
تا رود
ور نه  اشکی

اینجا به‌جای باران

از مردمان زندگی می‌بارد

از چشم‌ها امید

از دست‌ها تلاش

اینجا به‌جای باران

چشمان مردمان در جستجوی نان به ابر‌ها می‌آویزد

تهران به‌جای باران؛ چناران خود را با ارّه برقی می‌کند مهمان

سیراب نمی‌میریم تا تاریخ

با ما تمام خاطرات تشنگی‌اش را ورق کند

باشد

باران تمام قصّه ما نیست

روزی که سیل ما میدان به میدان شهر

بر شاخه شاخه هر بن چنار

آب را امضا کند

باران داستان‌مان را بر خیابان‌ها خواهد سرشت.

خنده ات بود یا چشمانت و شاید قطره ناگزیر اشکت

هرچه بود آنچنان ژرف بر من وارد شد

که من تو را باردار شدم

و سال هاست یاد تو را فارغ نمی شوم.

قبول!!

کلاه تو قاضی، دادستان و حتّی وکیل

.... حالا ....

اشکال از ما بود

که پرده ها را دریدیم

یا تو

که پرده ها را دوختی؟

این روزها

از من آتشی میریزد، از تو تبی بالا میرود

من در تنپوشی سپید می آرمم و تو در هاله ای از نور پنهان میشوی.

پدر روحانی ام

تردید نکن، آزادی فاسق من است، این روزها

که در هر کوچه، هر برزن

گلوله می زایم

بر هر بوم

درد را

این شب ها

داد را حامله میشوم.

این بار چرا؟ این بار که بازوبند را برپیشانی بسته بودم!

این بار هم؛

سهراب ام پدر.

دوری اگر فرجام ناگزیر ماست،

من میروم، تو بمان

من اگر بروم سایه ای کم می‌شود و

تو اگر، سایه هایی

ما روسپیان مسلمان

نه شب‌ها، نه پستو‌ها

ما روسپیان مسلمان

نه شرم و نه دشنام‌ها

ما مومنانه در تسلسل شب‌ها و روز‌ها

با وضو

هر گوشه هر لحظه

دنیای رنگی رویاها‌مان راعرضه می‌کنیم

ما عصمت یک خواسته دیرین و شیرین را

با هرچه مشتری هبه خواهد کرد

ما آرزوی کهنه‌ای را تاخت می‌زنیم

ما روسپیان مسلمان

ما؛ برای نان.

از شهر ما

          بهار می رود

، لختی چون به تماشای باغ ننشستیم

  حیران میان نان و مان و نشئه فردا

        از دستمان بهار می ریزد

       +++++++

از سردِ بستر شبها و روزها

مایوس و سر به فرو  یار می رود

   ما

       روزه دارِ کام و  بر تنمان، خونابه و غبار

                  - از دست روزگار !

 حتّی

    آغوش خشک و خالی خود را

               بر سفره اش به مائده ننشاندیم

از بین راه های هزار و ندیدنی

          تنها نشانی او را نرفته ایم

بین تمامی بتهای ناگزیر

          تنها ردای خاکی او را نپوییدیم

       +++++++

از جمع ناجمع و جور ما

     آخر قرار می رود

اینجور ناسپاس،     این قدر ناشناس

حتّی به بدرقه نسپردیم

حتّی به تعزیه ننشستیم

   یکروز جای خالی او را

انگشت یا به دهان یه به ره-نشان

افسوس می خوریم

                  کابوس می کنیم

       +++++++

    از ما بهار و یار و قرار می رود.

طالع این بود که مستانه شوم، تارک زندگی و خانه شوم

                                                           شاید آن روز که ماهت دیدم، نوبتم بود که دیوانه شوم

ای تمنات تب و تابم و سوز، شعله ات در دلم آتش افروز

                                                   مهربان باش و در آغوشم گیر، آن قَدَر سخت که پروانه شوم

من ستاره نخواهم شد

ستاره ای که چشم به او می دوزند

شاید دلشان از چشمک گاه گاهش آب شود

اما آنها می روند و او همیشه در تارک می ماند

من شهاب خواهم شد

که گرچه زود می رود اما

آرزوی هر که او را دیده

بر آورده می کُند.

******************

آی از شعر مرا

تو فقط جا ماندی

که جهان را کافیست

اینچنین میراثی

شاید به یک ترانه تنت را سرشته اند                    آهنگ یک غزل به لبانت نوشته اند

زان اشک بی بهانه دلم رفت و شد یقین              چشمانت آشیانه صدها فرشته اند

این شاید روی سنگ مزار عزیزی حک بشه:

رفتی و فرش زیر پای تو پردیس می کنند        در خانه یاد روی خوب تو تدریس می کنند

اینجاگرفته جای،مادرم،آسان گذر مکن                   این خاک را ملائکه تقدیس می کنند

خاله، چقدر رفتن تو برای من سخت شد.

شاید سفر کنم، بروم، بی نشان شوم           

                                                          شاید دچار سردی دست زمان شوم

کافیست عطرت از اینجا گذر کند   

                                                       تا من هوس کنم که کمی باغبان شوم

دیروز از سفرِ دور آمدم

مردان همیشه در سفر، شناسانده می شوند

از هر کجا برای تو سوغات، ارمغان

تنها اگر دمی، زیر لحاف غفلت و اگاهی، پنهانم کن

از ماورای دور، تاریخ را چریده و پرخون

آهنگ چرخهای فلک را از طین و تایپه

تردید و درد و دغدغه ی اهل اورشلیم

تابوت عهد خدا از لوس آنجلس

و افسون آتیه ای گنگ، از غرب دور دست

تنها مرا نران

در دشتهای بسیار که رانده ام

جایی، ایمان کهنه را

با نقشه تمام جهان تاق می زدند

از کوه های بسی که با کفش آهنین رد می شدم

یک جا به جای خنده به من عقل داده اند

دریای اشک ها که همه، نوش نوش نوش …

        با عصمتم

              در عرشه تا سپیده همه نرد می زدیم

آرام پخته شدم و پخته تر شدم،

در استوا

تا آنکه هرچه زینت و آذین

بر قلب داغ تبم بود، سوخت

                                         سوخت

هرگز کسی، چرا

در این راه دور، دور

نشناخت پس مرا؟

******************************

دیروز از سفر دور آمدم

مادر چرا جمدان باز بر در است؟

عید مبارک

از دستهای داغ تبم، پایین که می روی

تاریخ زاهدانه ام را آتش که می کشی

باید پرده ها را بکشم

آسمان این روزها از پنجره ام بد هیزی می کند.

دل من غم دارد

                   ديده ام نم دارد

بی صدا می گريم

                   نفسم کم دارد

چندی است روزها تب مهتاب می کنم

                                                 نام تو را به صحن دلم باب می کنم

صحبت نمی توانم و بر اين لب خموش

                                                 طعم لبان سرخ تو را قاب می کنم